Kazimierz Barczyk był liderem „Solidarności” w sądach krakowskich, m.in. wraz z Adamem Strzemboszem był członkiem prezydium Krajowej Komisji Koordynacyjnej Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości „S” i pełnomocnikiem ds. Nowelizacji Ustaw. W latach 1980-92 K. Barczyk był pomysłodawcą, założycielem, głównym organizatorem i prezesem Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności, które wraz z jego Społeczną Radą Legislacyjną, kierowaną przez rektora UJ prof. Stefana Grzybowskiego, opracowało kilkadziesiąt społecznych projektów ustaw opublikowanych w książce „Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980-90” (Wydawnictwo Sejmowe 2001). Wybitny historyk państwa i prawa prorektor UJ prof. Stanisław Grodziski stwierdził, że „był pod wrażeniem skali i wielkości prac prawniczych podjętych dla naprawy Rzeczypospolitej – największego społecznego wysiłku prawników od czasu Konstytucji 3 Maja”. COIU „S” oraz SRL były głównym zespołem ekspertów prawniczych Solidarności a następnie Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, Senatu RP I kadencji. Z COIU „S” współpracowało w sposób bliski 100. wybitnych, niezależnych prawników z całej Polski a w sposób pośredni opiniami wspomagało 200 osób. Osobiście uczestniczył w pracach prawie wszystkich zespołów, będąc współautorem wielu projektów ustaw. Opracowano m.in.: założenia Konstytucji i Kodeksu Cywilnego, Kodeks Karny, Kodeks Postępowania Karnego, oraz KPK z sędzią śledczym, Kodeks Karny Wykonawczy, Kodeks Pracy, Ustawę Wypadkową, o Prokuratorii Generalnej, o Prawie Prasowym, o Wolnym Dostępie do Informacji w Życiu Publicznym, Prawo o Zgromadzeniach, o Ochronie Konsumenta, o Przedsiębiorstwie i Samorządzie, o Samorządzie Terytorialnym, oraz Ordynację Wyborczą, o Ustroju Sądów Powszechnych, o Krajowej Radzie Sądownictwa, o Sądzie Najwyższym, o Prokuraturze, Prawo o Notariacie, o Radcach Prawnych, o Adwokaturze, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa oraz Prawo Wyznaniowe, Prawo Państwowe, Prawo Gospodarcze, Prawo Rolne. W CIOU „S” powoływał przewodniczących komisji, współpracował z autorami opracowywanych opinii, którzy w następnych latach często zostali profesorami, sędziami Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego, członkami Rady Legislacyjnej przy Premierze, ministrami i parlamentarzystami.

Społeczne projekty ustaw opracowane w 1981 były publikowane w nakładzie 500 egz. i rozsyłane m.in. do KK „S”, Sejmu, Sądu Najwyższego i sądów wojewódzkich, wydziałów prawa, NRA celem przeprowadzenia konsultacji. W 1981 prezes CIOU zorganizował 3. Ogólnopolskie Fora Prawników, w których uczestniczyło po kilkuset prawników z całej Polski.

 

I Ogólnopolskie Forum Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości zorganizowano w Sądzie Wojewódzkim w Krakowie w dniach 17-18 stycznia 1981. Referaty i dyskusje nt.:

1) Samorząd sędziów – opracowanie ostatecznej wersji społecznego projektu „Solidarności” nowelizacji ustawy o Ustroju Sądów Powszechnych.

2) Sędzia śledczy – istotna potrzeba powołania tej instytucji w procesie karnym

3) Powołanie Komisji Kodyfikacyjnej Kodeksu Karnego, na czele której stanął prof. Władysław Wolter, nestor polskich karnistów a referentem sprawozdawcą prof. Andrzej Zoll.

 

II Ogólnopolskie Forum Prawników zorganizowane 3 czerwca 1981 w auli Collegium Novum Uniwersytetu Jagiellońskiego dyskutowało nad społecznym projektem Kodeksu Karnego bez kary śmierci oraz na wniosek prezesa CIOU powołało swoją Społeczną Radę Legislacyjną na czele z przewodniczącym prof. Stefanem Grzybowskim b. rektorem UJ nestorem polskich cywilistów. Ta Społeczna Rada Legislacyjna składała się z 21 teoretyków prawa i 21 praktyków.

 

III Ogólnopolskie Forum Prawników zorganizowane 28 listopada 1981 również w auli UJ, odbywało się w atmosferze odczuwalnego napięcia  przed wydarzeniami z 13 grudnia. Podczas spotkania prezentowano oraz dyskutowano o przygotowywanych przez zespoły społecznych projektach ustaw.

 

IV Ogólnopolskie Forum Prawników m.in. nt. praw ochrony konsumentów planowane na styczeń 1982 w sposób oczywisty nie mogło się odbyć. Prawie 100 stronnicowe wydawnictwo opracowane przez zespół prof. Ewy Łętowskiej i Czesławy Żuławskiej, wydrukowane w końcu 1 połowy grudnia, zostało zarekwirowane przez władze stanu wojennego i przemielone. Pomimo wizyty w drukarni prezesa COIU „S”, kierownictwo zakładu obawiało się wydać chociaż jeden egzemplarz do archiwum.

 

Najbardziej znane nazwiska współpracowników COIU „S” oraz SRL wymienione w publikacji „Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980-90”:

Antoni Agopszowicz, Maciej Bednarkiewicz, Stanisław Biernat, Zbigniew Bujak, Janusz Barta, Wiesław Chrzanowski, Barbara Czachórska, Zbigniew Ćwiąkalski, Stanisław Dąbrowski, , Zbigniew Dyka, Krystyna Daszkiewicz, Izabela Dobosz, Wacław Dawidowicz, Tomasz Dybowski, Tadeusz Ereciński, Wanda Falkowska, Lech Falandysz, Aleksander Głazek, Tomasz Gizbert-Studnicki, Bogusław Gawlik, Mieczysław Gil, Jerzy Ignatowicz, Józef Iwulski, Lech Kaczyński, Michał Kulesza, Alfred Kaftal, Andrzej Kopff, Andrzej Kubas, Jacek Kurczewski, Aleksander Lichorowicz, Irena Lipowicz, Teresa Liszcz, Wojciech Łączkowski, Ewa Łętowska, Władysław Mącior, Andrzej Mączyński, Ryszard Markiewicz, Bogusław Nizieński, Kazimierz Ostrowski, Włodzimierz Olszewski, bp. Tadeusz Pieronek, Walerian Pańko, Maksymilian Pazdan, Walery Pisarek, Józef S. Piątowski, Stanisław Prutis, Zbigniew Radwański, Zbigniew Romaszewski, Andrzej Rozmarynowicz, Andrzej Rzepliński, Stanisław Rudnicki, Marek Sadowski, Elżbieta Sadzik, Mieczysław Sawczuk, Marek Safjan, Tadeusz Syryjczyk, Jerzy Stembrowicz, Adam Strzembosz, Jan Selwa, Józef Skąpski, Jadwiga Skórzewska, Andrzej Stelmachowski, Franciszek Studnicki, Adam Szpunar, Józef Skąpski, Stanisław Sołtysiński, Hanna Suchocka, Klemens Szaniawski, Wacław Szubert, Elżbieta Traple, Mieczysław Tyczka, Michał du Vall, Tadeusz de Virion, Stanisław Waltoś Andrzej Wasilewski, Zofia Wasilkowska, Jan Widacki, Andrzej Wielowieyski, Stanisław Włodyka, Sylwester Wójcik, Tadeusz Wołek, Mirosław Wyrzykowski, Janina Zakrzewska, Kazimierz Zawada, Tadeusz Zieliński, Zygmunt Ziembiński, Czesława i Jacek Żuławscy, Marek A. Nowicki z Komitetu Helsińskiego, który aktywnie współpracował z COIU „S”, SRL.